Projektowanie logo pizza

Było już późno wieczorem, gdy ktoś zapukał do drzwi. Był to dziwnie wyglądający chłopak: długie, powiewające szaty, długie złociste blond włosy z niewielką brodą, żółta opaska na głowie, biżuteria, sandały z odkrytymi palcami... Bardzo regularne rysy twarzy. Wiesz, co pomyślałem jako pierwsze? To Jezus Chrystus, który przyszedł szukać uczniów! Chociaż przypuszczam, że Jezus miałby ciemne włosy. Prawdopodobnie nie nosiłby też medalionów, jeśli się nad tym zastanowić.

W każdym razie okazało się, że podróżował ze swoją dziewczyną, a ich van zepsuł się tuż przy końcu mojego podjazdu. Na początku byłem nieco podejrzliwy. To mogła być sztuczka, żeby dostać się do domu. To mógł być ktokolwiek. Ale miał taką… szczerą twarz, że nie mogłem mu nie zaufać. Niezależnie od tego, czy to był kostium, czy nie, polubiłem tego chłopaka, gdy tylko go ujrzałem. Zszedłem na dół, żeby obejrzeć furgonetkę, i to było niesamowite! Cała pomalowana scenami z mitologii Wschodu. Bogowie, demony, tancerki, mężczyźni w rydwanach, żołnierze zamieniający się w opadające liście, starzec uczący dzieci pod drzewem... I to było takie kolorowe! Naprawdę nie potrafię tego opisać. Trzeba to było zobaczyć.

Kolejny szok przeżyłem, gdy poznałem jego dziewczynę. Od razu zrozumiałem, dlaczego nie weszła z nim pod sam dom. Nazywała się Celia. Była piękną blondynką, wyglądała na piętnastolatkę, ale miała pewnie siedemnaście lat i, o ile mogłem stwierdzić, lada chwila miała urodzić. Była drobną dziewczyną, gdyby nie ten wybrzuszenie. Miała wielkie, niebieskie oczy. Wiesz, jak niektóre kobiety w ciąży niemal promieniują szczęściem i dobrym samopoczuciem? Cóż, ona właśnie taka była. W pewnym sensie... rozjaśniała wnętrze tej małej furgonetki swoim wewnętrznym blaskiem, jeśli wiesz, o co mi chodzi. Nie można było oderwać od niej wzroku. To było jak... doświadczenie religijne. Chciałem po prostu tam siedzieć i patrzeć na nią. Bycie w jej obecności wydawało się takim przywilejem...

Przepraszam, zaczynam się rozgadywać. Gadam bzdury. Była po prostu nastoletnią przyszłą mamą. Okazało się, że właśnie dlatego wrócili z Indii, tyle że podróż nie przebiegła tak gładko, jak mieli nadzieję, i szczerze mówiąc, kończył im się czas. Jej rodzice mieszkali w Bath – przed nimi było jeszcze kilkaset mil drogi i każdy widział, że nie zdążą. Nie była w stanie podróżować. Z tyłu tej furgonetki ledwo było miejsce, by usiąść; była zapchana po brzegi koralikami, dekoracjami ściennymi, rzeźbionym drewnem, drobiazgami biżuterii, ubraniami i Bóg wie czym jeszcze.

Cóż, krótko mówiąc, nie pozwoliłem im odejść. Pomyślałem, że przynajmniej możemy pozwolić im skorzystać z pokoju Charliego przez kilka dni, dopóki nie uporają się z sytuacją. Chciałem zadzwonić do lokalnego szpitala i poprosić o gotowość, ale dziewczyna nie chciała o tym słyszeć. Powiedziała, że musi rodzić na ziemi, zwrócona w określonym kierunku, podczas gdy ktoś będzie odmawiał jakieś zaklęcia... i tym podobne rzeczy. Ale tego właśnie chciała, a to było jej dziecko, więc starałem się jak mogłem, żeby jej to umożliwić. Powiedziałem, że mogą skorzystać z pola z tyłu domu, ale oczywiście będziemy musieli zbudować im jakieś schronienie. Chłopak powiedział, że to żaden problem, że może zbudować tipi z trzech kawałków drewna i kilku starych prześcieradeł. Trzy kawałki drewna i stare prześcieradła! Wyobrażacie to sobie? Właściwie to nie wyglądało tak źle, kiedy już to zrobili. Byłem pod wrażeniem. Na szczęście była wiosna i pogoda nie była zbyt zła. Wyobrażacie sobie poród na ziemi w Anglii zimą?

Obawiam się, że Emily nie była zbyt zachwycona pomysłem, żeby umieścić je w pokoju Charliego. Musiałam nalegać… niemal błagać w imieniu tej dziewczynki. Zaskoczyło mnie to. Pozwoliło mi to dostrzec stronę Emily, której wcześniej nie znałam.

Tak, patrząc na to z perspektywy czasu, wydaje się to szalone, ale biorąc wszystko pod uwagę, wszystko poszło całkiem nieźle. Poznałem tego chłopca całkiem dobrze. Mówił o miłości, pokoju i niestosowaniu przemocy oraz o wszystkich sprawach, o których wtedy rozmawiały dzieci, a także o społeczności, w której żyli w Indiach. O tym, jak świat ma się zmienić na zawsze – że nie będzie już wojen, okrucieństwa, wyzysku, własności prywatnej ani chciwości. Jak wierzyli, że dziecko, które mieli razem mieć, będzie jednym z nasion. Jednym ze źródeł, z którego wyrośnie ten wspaniały nowy świat.